Rozmowa z inżynierem Jackiem Danielewskim, autorem  publikacji AKUSTYKA BIUR – Podręcznik dla menadżera biura

Red: Jakie maksymalne wartości hałasu umożliwiają skuteczną pracę w następujących pomieszczeniach: open space, sala konferencyjna, gabinet?


J.D: Oceniając natężenie hałasu w pomieszczeniach biurowych po pierwsze należy je rozdzielić na poziom dźwięku w pomieszczeniu oddawanym do użytkowania oraz w już użytkowanym. Taki rozdział jest konieczny ze względu na prawny aspekt funkcjonowania inwestora, architekta i pracodawcy. Poziom dźwięku w oddawanym do użytkowania budynku biurowym i pomieszczeniach regulują przepisy budowlane, słabo dostosowane do aktualnej sytuacji rynkowej. Poziom hałasu generowany przez źródła zewnętrzne może wynosić w pomieszczeniu biurowym i sali konferencyjnej 40 dBA, a w gabinecie 35 dBA. Są to wartości zadowalające, gdyż “szum własny” generowany podczas pracy np. komputerów, jest wyższy o 5-7 dB. Natomiast hałas, jaki może panować w pomieszczeniu użytkowanym, zgodnie z Kodeksem Pracy może osiągnąć wartość wskaźnika narażenia pracownika NDN w wartości 80 dBA. Wiadomo, że nie da się pracować w biurze w takich warunkach, a polski Kodeks Pracy bierze pod  uwagę stanowiska pracy związane z przemysłem ciężkim. Tak naprawdę hałas o poziomie 55-65 dB to zakres akceptowalny przez pracowników umysłowych. Natura hałasu to drugi aspekt uciążliwości dźwięków w biurze. Składowe częstotliwościowe, modulacje i impulsy mogą powodować dużą uciążliwość. 

Red: Mówiąc o architekturze mamy na myśli kreowanie przestrzeni. Jak Pana zdaniem za pomocą architektury i dźwięku można stworzyć zupełnie odmienną przestrzeń?

J.D: W biurze to zasada stosowania materiałów o zdefiniowanych parametrach odpowiednich do kubatury pomieszczeń, stosowna lokalizacja źródeł dźwięku w stosunku do odbiorców i przemyślane funkcjonowanie przestrzeni. Na przykład weźmy hol wejściowy do budynku biurowego. Chcemy stworzyć w nim wrażenie  chłodu optycznego, efekt taki możemy dodatkowo wzmocnić  łącząc go z  chłodem akustycznym. W wysokim pomieszczeniu materiały odbijające dźwięk zwiększą czas pogłosu i powstanie również chłód akustyczny. Podstawą pracy architekta jest identyfikacja akustyczna użytkowania pomieszczeń oraz postaw pracowników, jaka wynika z kultury korporacyjnej oraz funkcji budynku biurowego, czy biura jako zespołu pomieszczeń biurowych. Nie można jednoznacznie powiedzieć, że biuro typu celkowego daje większy komfort akustyczny od biura typu kombi. Projektując przestrzeń, nie można zapominać o innych potrzebach pracowników, które są także związane z aktywnością akustyczną. Przykładem są nieformalne kontakty w wydzielonej kawiarence, gdzie podczas rozmów nad filiżanką kawy również rozwiązuje się zadania firmowe. Nieodpowiednia lokalizacja takiego miejsca może zwiększyć uciążliwość akustyczną dla sąsiednich stanowisk pracy.

Red: Co sądzi Pan o modnym ostatnio kształtowaniu przestrzeni w oparciu o tzw. tło akustyczne, czyli dźwięki odbierane nieświadomie?

J.D: Rozumiem, że chodzi o systemy maskowania, których głównym zadaniem jest niwelowanie dźwięków odrywających, przenoszących uwagę pracownika na rzeczy poboczne, nie zaś na wykonywaną czynność. Wydajność zatrudnionych w biurze jest ciągle mało ważnym elementem w procesie projektowania przestrzeni biurowej. A tylko spojrzenie poprzez wydajność pozwala na zaprojektowanie biura, w którym system maskowania się sprawdzi. Z mojego punktu widzenia systemy te (szeroko rozumiane) pozwalają na zwiększenie elastyczności pracy architekta w tworzeniu przestrzeni otwartych, a jednocześnie zapewniających pracownikom odpowiednią prywatność akustyczną. Problem leży w tym, że nie bierze się ich pod uwagę w procesie planowania powierzchni biurowych. Stykam się głównie z koncepcją stosowania systemów maskowania dźwiękiem jako elementem POE (post occupancy evaluation) przeprowadzanego przez zarządzającego przestrzenią biurową. W takich sytuacjach szanse na skuteczność systemu są znikome.

Red: Dziękujemy za rozmowę.